Home / Όμηρος Ερμείδης / Ο κατακλυσμός στην αρχαιότητα και τον Χριστιανισμό του Όμηρου Ερμείδη

Ο κατακλυσμός στην αρχαιότητα και τον Χριστιανισμό του Όμηρου Ερμείδη

Ο κατακλυσμός στην αρχαιότητα και τον Χριστιανισμό του Όμηρου Ερμείδη

Ελληνική μυθολογία, προκατακλυσμιαία ιστορία

Ο Κατακλυσμός [οι κατακλυσμοί, του Ωγύγου, του Δευκαλίωνος και του Δαρδάνου]

Οι κατακλυσμοί στην αρχαία Ελλάδα αναφέρονται του Ωγύγου, του Δευκαλίωνος και του Δαρδάνου. Ο Σχολιαστής του «Τιμαίου» του Πλάτωνος γράφει ότι : «τρεις ιστορούσι γενέσθαι κατακλυσμούς, πρως, πρώτον τον επί Ωγύγου, ος ην της Αττικής βασιλεύς, δεύτερον τον επί Δευκαλιώνος, ότι και τα κατά την Θεσσαλίαν όρη διέστη και τα εκτός Ισθμού και Πελοποννήσου συνεχύθη πάντα, τρίτον την επί Δαρδάνου του Διός και Ηλέκτρας του Άτλαντος, ος Δαρδάνος εβασίλευσε μετά τον κατακλυσμόν τους αντιπέρα Σαμοθράκης ηπείρου, δια σχεδίας αυτόσε κομισθείς». Εις όλους τους κατακλυσμούς οι Θεοί «ειδοποιούσαν» τους ευσεβείς για να διασωθούν.

Όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι εις τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνος υπήρχε ειδοποίηση από τον θεό Κρόνο.

Και κάθε χρόνο υπήρχε εορτή κάθε 15η του μηνός Δασίου, σε ανάμνηση της ημέρας που ξεκίνησε ο κατακλυσμός.  [θα αναφερθώ πιο κάτω.

[Άπαντα του Πλάτωνος, τόμος 7ος, σελίδα 273, έκδοση Tauchitii, Lipsiae 1850 – Δαυλός τεύχος 195 του 1998 – Αρχαία Ελληνικά Μυστήρια Γ. Σιέττος – εκδόσεις Πύρινος Κόσμος 2002, σελίδα 101]

Ο κατακλυσμός του Δευκαλίωνος αναφέρεται και από τον Απολλόδωρο εις το Α βιβλίο του :

[Α 7,2] Προμηθέως δὲ παῖς Δευκαλίων ἐγένετο. Οὗτος βασιλεύων τῶν περὶ τὴν Φθίαν τόπων γαμεῖ Πύρραν τιςὴν Ἐπιμηθέως καὶ Πανδώρας, ἣν ἔπλασαν θεοὶ πρώτην γυναῖκα. ἐπεὶ δὲ ἀφανίσαι Ζεὺς τὸ χαλκοῦν ἠθέλησε γένος, ὑποθεμένου Προμηθέως Δευκαλίων τεκτηνάμενος λάρνακα, καὶ τὰ ἐπιτήδεια ἐνθέμενος, εἰς ταύτην μετὰ Πύρρας εἰσέβη. Ζεὺς δὲ πολὺν ὑετὸν ἀπ᾽ οὐρανοῦ χέας τὰ πλεῖστα μέρη τῆς Ἑλλάδος κατέκλυσεν, ὥστε διαφθαρῆναι πάντας ἀνθρώπους, ὀλίγων χωρὶς οἳ συνέφυγον εἰς τὰ πλησίον ὑψηλὰ ὄρη. Τότε δὲ καὶ τὰ κατὰ Θεσσαλίαν ὄρη διέστη, καὶ τὰ ἐκτὸς Ἰσθμοῦ καὶ Πελοποννήσου συνεχέθη πάντα. Δευκαλίων δὲ ἐν τῇ λάρνακι διὰ τῆς θαλάσσης φερόμενος {ἐφ᾽} ἡμέρας ἐννέα καὶ νύκτας <τὰς> ἴσας τῷ Παρναςῷ προσίσχει, κἀκεῖ τῶν ὄμβρων παῦλαν λαβόντων ἐκβὰς θύει Διὶ φυξίῳ. Ζεὺς δὲ πέμψας Ἑρμῆν πρὸς αὐτὸν ἐπέτρεψεν αἱρεῖσθαι ὅ τι βούλεται· ὁ δὲ αἱρεῖται ἀνθρώπους αὐτῷ γενέσθαι. Καὶ Διὸς εἰπόντος ὑπὲρ κεφαλῆς ἔβαλλεν αἴρων λίθους, καὶ οὓς μὲν ἔβαλε Δευκαλίων, ἄνδρες ἐγένοντο, οὓς δὲ Πύρρα, γυναῖκες. ὅθεν καὶ λαοὶ μεταφορικῶς ὠνομάσθησαν ἀπὸ τοῦ λᾶας ὁ λίθος. Γίνονται δὲ ἐκ Πύρρας Δευκαλίωνι παῖδες Ἕλλην μὲν πρῶτος, ὃν ἐκ Διὸς γεγεννῆσθαι {ἔνιοι} λέγουσι, {δεύτερος δὲ} Ἀμφικτύων ὁ μετὰ Κραναὸν βασιλεύσας τιςῆς Ἀττικῆς, θυγάτηρ δὲ Πρωτογένεια, ἐξ ἧς καὶ Διὸς Ἀέθλιος.

Οι κατακλυσμοί χρονικά τοποθετούνται : Ο Ιωάννης Πασάς εις το βιβλίο του «Αληθινή προϊστορία» εκφέρει την άποψη ότι με τα ελάχιστα ιστορικά στοιχεία που υπάρχουν και τα οποία  βασίζονται εις τις πληροφορίες του Αθανάσιου Σταγειρίτου και εις τον Απολλόδωρο [«Ωγυγία» τόμος Δ, σελίδα 277 του Αθανασίου Σταγειρίτου και το Α Βιβλίο του Απολλόδωρου, Αρχαία Ελληνικά Μυστήρια Γ. Σιέττος – εκδόσεις Πύρινος Κόσμος 2002, σελίδα 101] τον τοποθετεί εις το 30.000 π.Χ. (*α).

[ζωδιακή περίοδος  Υδροχόου, η αρχαία αστρολογία αναφέρει ότι σε 2 περιόδους γίνονται κατακλυσμοί του Υδροχόου και του Λέοντος]

Ο Γεώργιος Γεωργαλάς εις άρθρο του εις το ιστορικό περιοδικό «Δαυλός» εις το τεύχος 195 του 1998 τον τοποθετεί την 15η χιλιετηρίδα π.Χ. δηλαδή το 15.000 π.Χ. [ζωδιακή περίοδος Λέοντος, η αρχαία αστρολογία αναφέρει ότι σε 2 περιόδους γίνονται κατακλυσμοί του Υδροχόου και του Λέοντος]

Στοιχεία για τους κατακλυσμούς μας δίνουν επίσης  οι : Διόδωρος Σικελιώτης Ε 56 και 47, ο Αριστοτέλης εις το έργο του «Μετεωρολογικά» [35εα,β  Αρχαία Ελληνικά Μυστήρια Γ. Σιέττος – εκδόσεις Πύρινος Κόσμος 2002, σελίδα 101]. Ο Απολλόδωρος [Α8 και Γ20] όπως ακόμα και ο Ηρόδοτος. Όπου αναφέρει : ότι η Θεσσαλία πολύ παλαιά ήτο λίμνη κάτι που θυμίζει και το όνομά της θέσεως αλύς, τοποθεσία της θαλάσσης.

Επίσης *α1 ο Ηρόδοτος εις το Β 142 μας δίνει την πληροφορία ότι ο κατακλυσμός έγινε 11.340 χρόνια πριν από την εποχή του.[ ζωδιακή περίδο του Λέοντος, η αρχαία αστρολογία αναφέρει ότι σε 2 περιόδους γίνονται κατακλυσμοί εις την περίοδο του Υδροχόου και του Λέοντος]

Όσο αφορά τον κατακλυσμό του Δαρδάνου είναι τεκμηριωμένος πλέον σήμερα και από τους  επιστήμες, όπως θα δούμε κάτωθι :

Σύμφωνα με τον Διόδωρο Σικελιώτη, ο οποίος έζησε τον 1ον μ.Χ. αιώνα, ο κατακλυσμός του Δάρδανου ήτο ο παλαιότερος από όλους. Ο Διόδωρος μεταφέρει μια παράδοση των κατοίκων της Σαμοθράκης, ενώ ο Δάρδανος ήτο μυθικός βασιλέας της Αρκαδίας, που έζησε εις τα χρόνια μετά τον κατακλυσμό. Ο Διόδωρος δίνει μια περιγραφή του φαινομένου και συγκεκριμένα αναφέρει ότι τα νερά ήρθαν από του Εύξεινο Πόντο, υπερχειλίζοντας αρχικά τις Κυάνεες Πέτρες (σημερινός Βόσπορος), μετά την Προποντίδα και εις την συνέχεια όλο το βορειοανατολικό Αιγαίο [αυτό το οποίο έχει επιβεβαιώσει ο Κυριάκος Κάσσης όταν τα νερά των παγετώνων έσπασαν τον φυσικό φράχτη που υπήρχε στο Βόσπορο].

Τα αποτελέσματα της σύγχρονης επιστημονικής έρευνας έρχεται από το Πανεπιστήμιο Columbia των Η.Π.Α. όπου επιβεβαιώνουν την διήγηση.

Ο καθηγητής Γεωλογίας του πανεπιστημίου Αθηνών Ηλίας Μαριολάκος, έδειξε ότι τις ο κατακλυσμός, πρέπει να έχει συμβεί μόνο εις το χρονικό διάστημα από 12.500 έως 14.500 χρόνια πριν από σήμερα. Αυτό προκύπτει από τα χαρακτηριστικά των φυσικών και γεωγραφικών συστημάτων της περιοχής, σε συνδυασμό με τις κλιματολογικές συνθήκες που επικρατούσαν τότε, και με το πώς αυτές μεταβλήθηκαν.

Πριν 18.000 χρόνια υπήρχαν παγετώνες εις το βόρειο ημισφαίριο της γης και η στάθμη της θαλάσσης ήτο πολύ χαμηλότερα σε σχέση με τη σημερινή (125 έως 150 μέτρα χαμηλότερα). Τεράστιες ποσότητες νερού ήσαν δεσμευμένες σε μορφή πάγου, σε παγετώνες ύψους 3 χιλιομέτρων.

Πριν 18.000 χρόνια, όταν άρχισαν να λυώνουν οι πάγοι, ο Εύξεινος Πόντος, η Προποντίδα και το βορειοανατολικό Αιγαίο δεν επικοινωνούσαν μεταξύ τους, επειδή οι σημερινοί θαλάσσιοι δίαυλοι του Βοσπόρου και των Δαρδανελίων (Ελλήσποντος) ήτο τότε ξηρά.
Τα μεγάλα ποτάμια της ΒΑ Ευρώπης και της δυτικής Ασίας, που εκβάλουν εις τον Εύξεινο Πόντο, τον τροφοδότησαν με το νερό των πάγων που έλυωναν εις τον βορρά, η στάθμη της  θαλάσσης εις τον Εύξεινο Πόντο όπου το χρονικό εκείνο διάστημα ήτο τότε μια κλειστή λεκάνη με γλυκό νερό, ανέβηκε γρηγορότερα από την αντίστοιχη της παγκόσμιας θαλάσσης, υπερχείλησε τον Βόσπορο και από την Προποντίδα μέσω των Δαρδανελίων έφθασε εις το Β.Α. Αιγαίο.

Το ερώτημα πλέον για τους σύγχρονους ερευνητές και επιστήμονες, είναι πως τα γνώριζε όλα αυτά ο Διόδωρος Σικελιώτης ;

Το πιθανότερο είναι ότι το φαινόμενο του κατακλυσμού έκανε τόσο μεγάλη εντύπωση εις τους  κατοίκους της ευρύτερης περιοχής, ώστε διατηρήθηκε η ανάμνησή του εις την προφορική τους  παράδοση, δηλαδή τον μύθο – μυθολογία για επάνω από δέκα χιλιάδες χρόνια!

Εδώ δεν θα πρέπει να ξεχνάμε με τα στοιχεία που έχουν σωθεί από την περίφημη «Δευκαλειωνεία» [δηλαδή την περιγραφή του κατακλυσμού] του Ελλάνικου που δυστυχώς έχει χαθεί.

(*α) Αστρολογικά τοποθετείται εις την εποχή του Υδροχόου δηλαδή 25.816 π.Χ. ένα «ενιαυτό» πριν, ο κάθε ενιαυτός είναι 25.816 ή το μισό του 12.908 χρόνια (το μισό, το απέναντι όπως λέγεται διότι οι κατακλυσμοί γίνονται κατά την ζωδιακή περίοδο του Υδροχόου ή του Λέοντος), δηλαδή όσο χρειάζεται ο άξονας της γης να κάνει έναν πλήρες κύκλο.

Ο κύκλος αυτός έχει ονομαστεί από τον Πυθαγόρα ο μεγάλος «ενιαυτός» τον οποίο τον συνδέει και με την «Μετεμψύχωση» των ανθρώπων.

Αστρολογικά τοποθετούνται οι παγκόσμιες γεωλογικές ανακατατάξεις τις περιόδους του Υδροχόου και του Λέοντος. Δηλαδή κατακλυσμούς κατά το 12.908 π.Χ. (βλέπε *α1, σελίδα 204), ή το 25.816 ή το 38.724π.Χ.

Όμως εδώ δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι εις την Αθήνα εις τον περίβολο του Ολυμπιείου Διός, υπήρχε το τέμενος της Ολυμπίας Γης όπου υπήρχε και ένα χάσμα. Εις αυτό όταν ετελούντο τα Υδροφόρια  κάθε 13η Ανθεστηριώνος ήτο εις ανάμνηση των απωλεσθέντων ανθρώπων από τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνος, κατ’ αυτή εισήγαγαν ιεροτελεστικά άρτους από σιτάρι με μέλι, εις το χάσμα αυτό της γης.  Από το χάσμα αυτό έλεγαν εισέδυσαν τα νερά του κατακλυσμού κι έτσι απαλλάχθηκαν από αυτά οι άνθρωποι, όπως μας πληροφορεί ο Παυσανίας εις το Ι,18,68.

Οι άνθρωποι έχουν εορτές σε γεγονότα μνήμης καλής ή κακής έτσι και εδώ επειδή το γεγονός ήτο πραγματικό υπήρχε η εορτή μνήμης του κατακλυσμού.

Λέγεται ότι εδώ εις την αρχή της οδού Αθανασίου Διάκου, εις την Αθήνα σε μια σπηλιά, όπου  υπήρχε μέχρι τα μέσα του 1940, εδώ ήτο όπου κατέληξαν και έφυγαν τα τελευταία νερά από τον κατακλυσμό  του Δευκαλίωνος, μέχρι που την έφραξαν την σπηλιά εις τα μέσα της δεκαετίας του 1940.

Στην σπηλιά εκείνη στεγάζετο το σιδηρουργείο, του Καλακώνα.

[η τελευταία παράγραφος είναι απόσπασμα από την ακόλουθο ιστοσελίδα αναπαραγωγής : http://users. hellasnet.gr/tilefos/atikiilisos.htm]

Χριστιανική ιστορία

Ο Κατακλυσμός

Ο κατακλυσμός του Νώε όπου αναφέρεται μέσα εις την Παλαιά Διαθήκη, εις το βιβλίο της  Γενέσεως και το κεφάλαιο ζ (7ο) και εις τους στίχους 1- 24 :

1 ΚΑΙ εἶπε Κύριος ὁ Θεὸς πρὸς Νῶε· εἴσελθε σὺ καὶ πᾶς ὁ οἶκός σου εἰς τὴν κιβωτόν, ὅτι σὲ εἶδον δίκαιον ἐναντίον μου ἐν τῇ γενεᾷ ταύτῃ.

2 ἀπὸ δὲ τῶν κτηνῶν τῶν καθαρῶν εἰσάγαγε πρὸς σὲ ἑπτὰ ἑπτά, ἄρσεν καὶ θῆλυ, ἀπὸ δὲ τῶν κτηνῶν τῶν μὴ καθαρῶν δύο δύο, ἄρσεν καὶ θῆλυ,

3 καὶ ἀπὸ τῶν πετεινῶν τοῦ οὐρανοῦ τῶν καθαρῶν ἑπτὰ ἑπτά, ἄρσεν καὶ θῆλυ, καὶ ἀπὸ πάντων τῶν πετεινῶν τῶν μὴ καθαρῶν δύο δύο, ἄρσεν καὶ θῆλυ, διαθρέψαι σπέρμα ἐπί πᾶσαν τὴν γῆν.

4 ἔτι γὰρ ἡμερῶν ἑπτὰ ἐγὼ ἐπάγω ὑετὸν ἐπὶ τὴν γῆν τεσσαράκοντα ἡμέρας καὶ τεσσαράκοντα νύκτας καὶ ἐξαλείψω πᾶν τὸ ἀνάστημα, ὃ ἐποίησα, ἀπὸ προσώπου πάσης τῆς γῆς.

5 καὶ ἐποίησε Νῶε πάντα, ὅσα ἐνετείλατο αὐτῷ Κύριος ὁ Θεός.

6 Νῶε δὲ ἦν ἐτῶν ἑξακοσίων, καὶ ὁ κατακλυσμὸς τοῦ ὕδατος ἐγένετο ἐπὶ τῆς γῆς.

7 εἰσῆλθε δὲ Νῶε καὶ οἱ υἱοὶ αὐτοῦ καὶ ἡ γυνὴ αὐτοῦ καὶ αἱ γυναῖκες τῶν υἱῶν αὐτοῦ μετ᾿ αὐτοῦ εἰς τὴν κιβωτὸν διὰ τὸ ὕδωρ τοῦ κατατακλυσμοῦ.

8 καὶ ἀπὸ τῶν πετεινῶν τῶν καθαρῶν καὶ ἀπὸ τῶν πετεινῶν τῶν μὴ καθαρῶν καὶ ἀπὸ τῶν κτηνῶν τῶν καθαρῶν καὶ ἀπὸ τῶν κτηνῶν τῶν μὴ καθαρῶν καὶ ἀπὸ πάντων τῶν ἑρπόντων ἐπὶ τῆς γῆς

9 δύο δύο εἰσῆλθον πρὸς Νῶε εἰς τὴν κιβωτόν, ἄρσεν καὶ θῆλυ, καθὰ ἐνετείλατο ὁ Θεὸς τῷ Νῶε.

10 καὶ ἐγένετο μετὰ τὰς ἑπτὰ ἡμέρας καὶ τὸ ὕδωρ τοῦ κατακλυσμοῦ ἐγένετο ἐπὶ τῆς γῆς.

11 ἐν τῷ ἑξακοσιοστῷ ἔτει ἐν τῇ ζωῇ τοῦ Νῶε, τοῦ δευτέρου μηνός, ἑβδόμῃ καὶ εἰκάδι τοῦ μηνός, τῇ ἡμέρᾳ ταύτῃ ἐρράγησαν πᾶσαι αἱ πηγαὶ τῆς ἀβύσσου, καὶ οἱ καταρράκται τοῦ οὐρανοῦ ἠνεῴχθησαν.

12 καὶ ἐγένετο ὑετὸς ἐπὶ τῆς γῆς τεσσαράκοντα ἡμέρας καὶ τεσσαράκοντα νύκτας.

13 ἐν τῇ ἡμέρᾳ ταύτῃ εἰσῆλθε Νῶε, Σήμ, Χάμ, ᾿Ιάφεθ, οἱ υἱοὶ Νῶε, καὶ ἡ γυνὴ Νῶε καὶ αἱ τρεῖς γυναῖκες τῶν υἱῶν αὐτοῦ μετ᾿ αὐτοῦ εἰς τὴν κιβωτόν.

14 καὶ πάντα τὰ θηρία κατὰ γένος καὶ πάντα τὰ κτήνη κατὰ γένος καὶ πᾶν ἑρπετὸν κινούμενον ἐπὶ τῆς γῆς κατὰ γένος καὶ πᾶν ὄρνεον πετεινὸν κατὰ γένος αὐτοῦ

15 εἰσῆλθον πρὸς Νῶε εἰς τὴν κιβωτόν, δύο δύο ἄρσεν καὶ θῆλυ ἀπὸ πάσης σαρκός, ἐν ᾧ ἐστι πνεῦμα ζωῆς.

16 καὶ τὰ εἰσπορευόμενα ἄρσεν καὶ θῆλυ ἀπὸ πάσης σαρκὸς εἰσῆλθε, καθὰ ἐνετείλατο ὁ Θεὸς τῷ Νῶε. καὶ ἔκλεισε Κύριος ὁ Θεὸς τὴν κιβωτὸν ἔξωθεν αὐτοῦ.

17 Καὶ ἐγένετο ὁ κατακλυσμὸς τεσσαράκοντα ἡμέρας καὶ τεσσαράκοντα νύκτας ἐπὶ τῆς γῆς, καὶ ἐπεπληθύνθη τὸ ὕδωρ καὶ ἐπῆρε τὴν κιβωτόν, καὶ ὑψώθη ἀπὸ τῆς γῆς.

18 καὶ ἐπεκράτει τὸ ὕδωρ καὶ ἐπληθύνετο σφόδρα ἐπὶ τῆς γῆς, καί ἐπεφέρετο ἡ κιβωτὸς ἐπάνω τοῦ ὕδατος.

19 τὸ δὲ ὕδωρ ἐπεκράτει σφόδρα σφόδρα ἐπὶ τῆς γῆς καὶ ἐκάλυψε πάντα τὰ ὄρη τὰ ὑψηλά, ἃ ἦν ὑποκάτω τοῦ οὐρανοῦ·

20 πεντεκαίδεκα πήχεις ὑπεράνω ὑψώθη τὸ ὕδωρ καὶ ἐπεκάλυψε πάντα τὰ ὄρη τὰ ὑψηλά.

21 καὶ ἀπέθανε πᾶσα σὰρξ κινουμένη ἐπὶ τῆς γῆς τῶν πετεινῶν καὶ τῶν κτηνῶν καὶ ἀπὸ θηρίων καὶ πᾶν ἑρπετὸν κινούμενον ἐπὶ τῆς γῆς καὶ πᾶς ἄνθρωπος.

22 καὶ πάντα, ὅσα ἔχει πνοὴν ζωῆς, καὶ πᾶν, ὃ ἦν ἐπὶ τῆς ξηρᾶς, ἀπέθανε.

23 καὶ ἐξήλειψε πᾶν τὸ ἀνάστημα, ὃ ἦν ἐπί προσώπου τῆς γῆς, ἀπὸ ἀνθρώπου ἕως κτήνους καὶ ἑρπετῶν καὶ τῶν πετεινῶν τοῦ οὐρανοῦ, καὶ ἐξηλείφθησαν ἀπὸ τῆς γῆς· καὶ κατελείφθη μόνος Νῶε καὶ οἱ μετ᾿ αὐτοῦ ἐν τῇ κιβωτῷ.

24 καὶ ὑψώθη τὸ ὕδωρ ἐπὶ τῆς γῆς ἡμέρας ἑκατὸν πεντήκοντα.

Ο κατακλυσμός της Παλαιάς Διαθήκης πρόκειται για τοπική πλημμύρα που έπληξε την Μεσοποταμία κατά το 2.260 π.Χ., όπως προκύπτει και από το «βασιλικό κατάλογο» των Σουμερίων, όπου αναφέρεται ότι συνέβη επί βασιλέως Θυμπάρ – Τούτου.  Δεν έχει σχέση με τους «ελληνικούς» κατακλυσμούς.

Όπως ο Κέλσος εις το έργο του ο «ο Αληθής λόγος κατά των Χριστιανών» εις την ενότητα «Η κρητική της χριστιανική διδασκαλίας» μας αναφέρει ότι αυτά που γράφουν είναι παραχαράξεις. Αναφέρει :

«Δεν είναι παράδοξα ούτε για πρώτη φορά ακούγονται τα περί κατακλυσμών και καταστροφικών πυρκαγιών πήρε τ’ αυτί του τις σχετικές δοξασίες Ελλήνων και βαρβάρων, ότι δηλαδή όταν κλείνει ο κύκλος του χρόνου, και λόγω των επανόδων και συνόδων ορισμένων άστρων σημειώνονται κατακλυσμοί και πυρκαγιές και ότι μετά τον τελευταίο κατακλυσμό της εποχής του Δευκαλίωνος κλείνει τώρα πάλι ο κύκλος και απαιτεί, σύμφωνα με αλληλοδιαδοχή των πάντων, εκτεταμένες πυρκαγιές. Αυτά ακούσανε, και νομίζουν τώρα πως ο θεός θα κατέβει εις την γη κουβαλώντας μαζί του το πυρ, θαρρείς κι είναι κανένας ανακριτής.

Και συμπληρώνει πιο κάτω : άτεχνες και αβασάνιστες παραχαράξεις του μύθου του Δευκαλίωνος.

Άρα μιλάει για παραχαράξεις, τις οποίες σήμερα τις επιβεβαιώνει ο Εβραίος Ζαχαρίας Σίτζιν, λέγοντας ότι όλη η Παλαιά Διαθήκη, δεν είναι τίποτε άλλο από αντιγραφές κειμένων Χετιτικών, Βαβυλωνιακών και Ορφικών.

Άρα ψέμματα, και παραχάραξη της ανθρωπίνου ιστορίας.

Απόσπασμα από το νέο βιβλίο «Ηρωολόγιον Αγιολόγιον»[μέρος β]

Και «Ηρωολόγιον Αγιολόγιον» [μέρος α] 1998 Εκδ. Γεωργιάδης.

Facebook Comments

Check Also

Ο Άφοβος και ο φοβισμένος στην αρχαιότητα και τον χριστιανισμό του Ομήρου Ερμείδη

Ο Άφοβος και ο φοβισμένος στην αρχαιότητα και τον χριστιανισμό του Ομήρου Ερμείδη Ελληνική μυθολογία, …

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.